Ik ben Millie, 32 en single. En daar blog ik over. Zoals internetdaten via Tinder, The Inner Circle, wel of geen seks op de eerste date en wat als mijn vriendinnen baby´s krijgen? Maar ook nieuwtjes en reviews van boeken, films over single zijn. Wil je niets missen? Like mijn Facebookpagina!

Ik ben single

Flirten in de sportschool

image

Elke week probeer ik naar de sportschool te gaan. Ik moet mezelf erheen slepen, maar ik ga toch. Met mijn haar in coupe  ́net-uit-bed ́ en zonder make-up spring ik op een crosstrainer. Ik schakel wat tussen de kanalen op mijn tv-schermen en blijf hangen bij een MTV programma. Al crosstrainend zie ik hoe een verlegen meisje wordt geholpen met daten. Ze moet actief mannen aanspreken en haar vragen te helpen in, jawel: de sportschool! Hakkelend en met rode wangen begint ze een praatje. De mannen kijken haar eerst wat vreemd aan. Maar dan krijgt ze het door en heeft ze een paar leuke gesprekken met de sportende mannen.

Niks voor mij, die opgepompte types
In de sportschool achter de mannen aan. Dat ik daar niet eerder op gekomen ben! Meestal sta ik 
daar in trance op apparaten te knallen, zonder aandacht te besteden aan wie er nog meer aan het sporten zijn. Tuurlijk, ik kijk wel… maar ja… ik zie er echt niet uit! Heb geen make-up op, ben aan het zweten. Dan ga ik toch niet flirten? En de meeste mannen zijn van die opgepompte types. Nee, dat is niets voor mij. Ok, af en toe loopt er wel wat leuks rond. Maar daar ben ik totaal niet mee bezig als ik op een apparaat sta te zweten met een rood hoofd. Misschien toch niet zo handig…

Contact met de mannen
Ik besluit  mijn nieuw opgedane kennis meteen in de praktijk te brengen. Als ik op een fitnessapparaat bezig ben, zie ik dat een man helemaal afgemat wordt door een personal trainer. Normaal was ik stoïcijns doorgegaan met mijn oefeningen, maar nu besluit ik contact te zoeken met de mannen. ́Geef je die jongen ook even pauze tussendoor? ́ roep ik naar de trainer. Dat vinden ze wel grappig. Twee mannen die naast mij aan het trainen zijn, mengen zich ook in het gesprek. ́Misschien moet er ook iets meer opzwepende muziek op worden gezet ́, zegt de één. Inderdaad, bij deze muziek valt iedereen in slaap’, zeg ik.

Dat doe je knap
O
m mijn sportuurtje af te sluiten doe ik nog wat grondoefeningen op een matje. Dan komt er ineens een niet onaantrekkelijke man naast me liggen. Hij is eind twintig en heeft een leuk hoofd en een goed lichaam. Met de inmiddels harde dance-muziek op de achtergrond doen we zwijgend onze oefeningen. Totdat hij ineens zegt: ́zo, dat doe je knap! Ik kijk naar achter. Daar is niemand. Oh, hij heeft het tegen mij.

Oh…
'Uuh, sorry? stamel ik. Ja, voor die 
oefening moet je heel sterke buikspieren hebben, zegt hij. Oh, joh, ik doe maar wat, zeg ik. Geef mij die bal eens ́, vraagt hij. Hij probeert dezelfde oefening te doen, maar het lukt hem maar half. ́Zie je, ik kan het niet ́, zegt hij. ‘Oh’, zeg ik weer. Mijn vocabulaire is ineens gekrompen tot drie woorden. Mijn wangen kleuren zelfs een beetje. Ik word heel verlegen van dit onverwachte complimentje. Flirten in de sportschool met een knappe man. Zonder make-up op en een vogelnest op mijn hoofd. Wie had dat gedacht?

Liever alleen en gelukkig

image

Zaterdagavond, tien uur. Ik zit in de trein van Amsterdam naar huis. Twee mannen in hartjespakken lopen de treincoupé binnen. Rode pakken met witte hartjes. ‘Daar heb je de twee hartendieven’, hoor ik mezelf hardop zeggen. ‘Nou, die heb ik vandaag nog niet gehoord!’ reageert de een. De mannen komen net van Valtifest, een festival waar iedereen verkleed rondloopt. ‘We hadden zelfs rozen bij ons! Als ik had geweten dat jij hier zou zijn, had ik er een bewaard’. Ik lach. Mooie kerels zijn dit. We raken aan de praat. Het feit dat we alle drie een paar glaasjes op hebben en elkaar totaal niet kennen, zorgt ervoor dat we direct de diepte ingaan.

Ze wilde me niet
‘De liefde van mijn leven heeft me afgewezen’, zegt de andere hartjesman. Na wat aandringen komt het verhaal eruit. Hij ontmoette zijn ‘droomvrouw’ op de Parade, een paar weken geleden. Al die tijd kon hij haar niet uit zijn hoofd zetten. En toen stond ze daar ineens. Op Valtifest. Hij kon zijn geluk niet op. Maar ze wilde hem niet. Dat was wel duidelijk, volgens hem. ‘Hoezo dan?’ vraag ik. ‘Nou, ze ging eten halen’. ‘Uuuh, ja, misschien had ze wel honger?’  ‘Nee, ze wilde me niet, ze ging eten halen en toen heb ik haar niet meer gezien’. De jongen zit er verslagen bij. Z’n hartjespak maakt deze scène zo mogelijk nog triester of juist een beetje komisch.

Vrouwen zijn rare wezens
‘Hoe lang heb je dan met haar gepraat?’ ‘Ja, een uur ofzo’. ‘Een UUR!!?? Vind je het gek dat ze dan op een gegeven moment honger had! roep ik. Dan is het toch niet zo raar dat ze wat gaat eten?’ De jongen schudt zijn hoofd. Hij is er van overtuigd dat deze vrouw hem niet wilde. Ik wend me tot zijn vriend, heeft hij het gezien? Nee, hij was er niet bij. We weten allebei niet zo goed wat we nog meer kunnen zeggen om zijn vriend zich beter te laten voelen. Ik doe nog een laatste poging. ‘Tja, of ze vond je helemaal niets, of ze vond je te gek. Vrouwen zijn rare wezens, in beide gevallen vertonen we precies hetzelfde gedrag’. Maar het komt niet binnen bij hem.

Eerst zelf gelukkig worden
We praten nog even verder over het werk dat we doen. Ook hier heeft de gebroken-hart-jongen een bijzondere visie. Hij werkt twee en een halve dag per week. Puur voor het geld. ‘Als ik nou een vrouw en kinderen heb, dan heb ik pas een doel in mijn leven. Dan ga ik mijn best doen en er wat van maken’. Ik geloof mijn oren niet. ‘Dus jij haalt je geluk uit een vrouw en kinderen? Dus als dat wegvalt of niet naar je zin is, is je geluk ook weg? Volgens mij is het precies andersom. Eerst zelf gelukkig worden en je passie vinden, dan komt de rest vanzelf’. Ook dit neemt deze man niet van mij aan. Ook al vindt zijn vriend dat ik ergens wel gelijk heb.

Niet meer wanhopig op zoek
Als ik naar huis fiets ben ik blij. Blij met mezelf. Blij dat ik niet meer zo denk als deze hartjesman. Want ik herken het maar al te goed. Ook ik heb periodes gehad dat ik er net zo over dacht. Ik wilde de liefde van mijn leven ontmoetten en dan kwam alles goed. Maar mannen kunnen dus ook zo denken. Net zo wanhopig op zoek zijn naar de liefde. Ik dacht dat vrouwen daar meer een handje van hadden. God, wat heerlijk dat ik niet meer in die ‘ik-wentel-mezelf-nog-eens-in-de-liefdes-ellende-fase’ zit. Die geheid foute mannen aantrekt, waardoor je er net zo hard weer in terugvalt. Nee, dan liever alleen en gelukkig. Want alleen ben ik toch niet echt met lieve vrienden, collega’s en familie. Dan komt die liefde vanzelf.

Bij twijfel niet doen

image

We kennen elkaar nu vier maanden. De leuke man die ik in de kroeg heb ontmoet. Die op vakantie ging en die ik – heel spannend- van Schiphol ben gaan halen. Waar ik onwijs naar uit heb gekeken en wat ik uiteindelijk een beetje tegen vond vallen. Het was niet zo romantisch en sprookjesachtig als ik had bedacht. Zo van: ‘daar kwam hij door de schuifdeur, liet zijn tas vallen, in slow motion renden we op elkaar af en omhelsden elkaar’. Nee, hij kwam aan, we gaven elkaar een kus en we reden naar huis. Punt. En toen ging ik twijfelen. Voel ik het wel? Is dit ‘m wel? Allerlei gedachten waar ik mezelf gek mee maakte.

Kapotmaken met je gedachten
Omdat ik mijn vriendinnen al om raad had gevraagd – en eerlijk gezegd ook een beetje bang was dat ze m’n gezeur en getwijfel beu waren – leg ik mijn situatie voor aan een single coach. Hoezo een single coach, zul je denken. Nou, ik blog elke week voor een datingsite en daarvoor mocht ik met Nicole Vening, single coach, praten. Ik doe mijn verhaal aan haar. Haar eerste reactie is: ‘je denkt heel veel. Als je niet oppast maak je de boel kapot met al je gedachten’. Ik zwijg. Dat ik veel nadenk weet ik zelf ook wel. Maar dingen kapotmaken daarmee? Dan vraagt ze: ‘Waarom ben je hem gaan ophalen? Waarom heb je hem niet even rustig thuis laten komen en elkaar weer gezien als hij is bijgekomen van zijn reis van 36 uur?’

Enthousiast? Dwingend zul je bedoelen!
Tja. Dat is mijn enthousiasme. Ik heb hem gemist en wil hem dan toch meteen zien? Enthousiasme en spontaniteit zijn twee mooie eigenschappen volgens Nicole. ‘Maar je moet oppassen dat dit niet als dwingend wordt ervaren. Misschien durfde hij geen nee te zeggen tegen jouw voorstel, omdat jij het zo enthousiast (en dus dwingend!) voorstelde’. ‘Maar zo bedoel ik dat helemaal niet!’, sputter ik tegen. Misschien bedoel ik het niet zo, maar het kan wel zo overkomen. ‘Laat hem ook eens naar jou komen, laat hem wat voorstellen over wanneer jullie elkaar weer zien’. Gas terug nemen, dus. En dan zal dat gevoel dat even weg was, waarschijnlijk ook weer oplaaien, denkt Nicole. Ik vind het best confronterend, zo’n analyse over mijn gedrag. Maar ik neem het mee.

Wilde ik dit ooit zo graag?
En dan hebben we het een periode heel fijn samen. Deze leuke man, zes jaar jonger, is het fijnste wat me de afgelopen tijd is overkomen. Ik voel me rustiger. Ik ben rustiger. Mijn gedachten zijn stiller. Alles is goed, ik voel me geborgen en veilig. Het lijkt een beetje absurd dat ik me eerder zo druk maakte om wat ik nu heb. Ik schrijf er zelfs een blog over… Wat is dat met de psyche van de mens? Als je dan eindelijk hebt wat je altijd al wilde, lijkt dat ineens heel normaal. Kun je je bijna niet voorstellen dat je dat ooit zo graag wilde. Het is misschien wel hetzelfde als met succes. Als je die felbegeerde baan hebt gesleept, zie je binnen de kortste keren ook de nadelen ervan. Jammer is dat.

Twijfels
De nadelen van mijn relatie beginnen ook steeds meer door te schemeren. Het onderbuik gevoel wordt niet minder. Maar meer. Hoe sterk ik deze man ook liefheb, hoe geweldig ik hem ook vind, is hij heel misschien toch niet diegene voor mij? Ik wil er niet aan. We hebben het zo leuk samen. Hij is zo lief, schreeuwt het door mijn hoofd. Maar ik kan het niet ontkennen. Als ik mezelf erop betrap dat ik naar andere mannen kijk, schrik ik. Dat kan niet. Na vier maanden al! Dat zegt veel over mijn gevoelens voor hem. Als ik het echt niet langer kan uitstellen besluit ik het hem te vertellen. Dan zegt hij: ‘ik heb ook twijfels’. Even ben ik opgelucht. Hij twijfelt ook. Nee, dat is niet goed. We besluiten ermee te stoppen. Als verdoofd fiets ik naar huis. Het is beter, maar ik mis hem nu al. Dag lieve…..

Dit is ‘m! Of toch niet?

Continue gemiste gesprekken. Een rits aan onbeantwoorde Whatsappberichten. Mijn administratie ligt in een hoek. Ik ben even offline. Bezig met andere zaken. Of ja, een zaak. Een persoon. Elk vrije moment zijn we bij elkaar. En vergeten we de wereld. Ik was even vergeten hoe dit was. Zo lang geleden is het. Wat voor ons een uur lijkt is in werkelijkheid een halve dag. Zo tikken de uurtjes voorbij. Totdat we weer aan de slag moeten. Werk, sporten, afspraken met vrienden. En een vakantie die hij al maanden geleden heeft geboekt. Drie weken Thailand. Drie weken lijkt een eeuwigheid als je elkaar vijf weken kent. De klok tikt gestaag door. En dan is het zover. Hij gaat naar Schiphol. En ik blijf hier in Nederland.

Missen? Hoezo missen?
Tijdens zijn afwezigheid vragen mijn vrienden of ik hem mis. Ik vind dat maar onzin: ‘ik ken hem vijf weken, dus wat valt er te missen?’ Of: ‘Ik ben jaren alleen geweest, dan kunnen die drie weken er ook nog wel bij’. En ja, dat klopt. Maar het voelt toch anders. Het proces van elkaar leren kennen is door zijn vakantie abrupt afgebroken. We weten niet eens wat we precies hebben, omdat het te vroeg was om dat te bespreken. In die prille fase is het juist leuk om dingen nog niet te benoemen, maar om te ontdekken en te beleven. Vandaar dat ik nu drie weken lang aan het wachten ben op iemand waarvan ik niet weet wat we hebben. En hem soms een beetje mis. Gelukkig kunnen we Whatsappen. Hebben we toch nog contact.

Aankomsthal 3
Stiekem heb ik het plan opgevat om hem op te gaan halen op Schiphol. Heftig, helemaal omdat we elkaar nog zo kort kennen. Maar ik heb daar zin in, dus ik hoop maar dat het goed valt. Als ik mijn plan voorstel reageert hij positief. Pfiew. Gelukkig. En dan is het zover. De dag dat hij terugkomt. De zenuwen gieren door mijn keel als ik bij aankomsthal 3 op hem sta te wachten. Mijn ogen schieten langs de mensen die uit de schuifdeuren komen. En ja, daar is hij. We lopen naar elkaar toe en heel onhandig zeggen we elkaar gedag. Het is alsof we elkaar voor het eerst zien. Hij is moe, zegt hij, in het vliegtuig heeft hij bijna niet kunnen slapen. In de auto vertelt hij over zijn vakantie. Hij is niet heel positief, noemt een aantal dingen die niet goed gingen. ‘Wat een gedoe is dat reizen, zeg. Voorlopig hoef ik even niet meer’.

Onderbuikgevoel
Als ik naar huis ga, merk ik dat ik niet zo enthousiast ben als voorheen. Wat is dat? Ik wil het niet toegeven, maar het weerzien viel me eigenlijk een beetje tegen. De onwennigheid tussen ons en dan ook nog zijn negatieve kijk op zijn reis… Die dag krijg ik een naar onderbuik gevoel dat ik niet kan negeren. Wat is er aan de hand met me? Ik moet nu toch zweven van geluk, omdat ik hem weer heb gezien? Passen we toch niet zo goed bij elkaar als ik had gehoopt? Heb ik alles geïdealiseerd? Ik zit enorm met mijn gevoel in de knoop en schakel mijn vriendinnen in.

Stoppen met nadenken
‘Ach joh, hij was moe, spreek nog een paar keer af en kijk dan hoe het gaat’, zegt de een. ‘Onderbuik gevoelens liegen nooit, weet de ander. Kijk of het gevoel blijft en zo ja, dan is het gewoon jammer’. Een vriend van me wordt enorm boos op me: ‘je bent er nog niet eens aan begonnen, of je zit het alweer te verpesten. Niets is perfect, mensen zijn mensen en dingen gaan soms anders dan je had gedacht’. Beteuterd kijk ik hem aan. Hij heeft misschien wel een punt. Heb ik eindelijk gevonden waarnaar ik jarenlang heb verlangd, zit ik het zelf te saboteren. ‘Ook dit hoort bij een relatie, spreekt mijn vriend mij toe. Stop met nadenken en ga genieten van wat er nu is’ Tja, hoe graag je het ook wilt, het is nog helemaal niet zo makkelijk, zo’n beginnende relatie…

Geen donderslag bij heldere hemel. Maar wel verliefd!


Een half jaar geleden schreef ik er al over. Als ik ooit een nieuwe liefde zou hebben, zou ik het van de daken schreeuwen. En jullie, trouwe bloglezers het als eerste laten weten. Nou, ja… Ik heb dus iemand ontmoet. Alweer even geleden. Ik had zelf ook niet helemaal door dat dit ‘m wel eens zou kunnen zijn. Vandaar dat ik er pas maanden later over blog. Ik vertel je graag hoe het gegaan is.

Nee, ik heb deze leuke man niet via een datingsite ontmoet. De man in kwestie heb ik (heel verrassend) tijdens het uitgaan ontmoet! Dat had ik toch echt niet verwacht. En nog mooier: het is een vriend van een vriend! Dat ik die avond oog in oog stond met mijn nieuwe liefde, had ik pas veel later door. Ik vond het toen een ‘gewone’ jongen. Aardig. Grappig. Zag er leuk uit. Leuk om mee te zoenen. En daarna: doei.

Deze jongen voldeed niet aan ‘mijn lijstje’. Goede baan, carrière, ambitieus, extravert, ouder dan ik, snelle babbel, een man die mij versiert. Dat soort dingen. Nee hoor. Hier stond een man, zes jaar jonger dan ik, met een baan die hij zozo vindt, introvert, zonder snelle auto. Die ik notabene moest versieren. Dat hij weleens een potentiële kandidaat kon zijn, moest hij toch echt zelf aan mij duidelijk maken. Ik had het nooit bedacht! Na die avond zocht hij heel stoer mijn nummer op en stuurde mij een berichtje. Dat hij me leuk vond. Dat vond ik zo ontwapenend, dat ik niets anders kon dan ook mijn muurtje laten zakken.

Al gauw spraken we af. Voor onze eerste date was ik niet zenuwachtig. Sterker nog, een uur van te voren checkte ik of onze afspraak nog stond. Was dat niet zo geweest, had ik een avondje heerlijk op de bank gezeten. Maar nee, de afspraak stond. Ik appte (schaamteloos) tot twee keer toe dat het toch tien minuten later werd en uiteindelijk zaten we dan samen in de kroeg. Dat was heel gezellig.

We zaten uitgebreid te kletsen en verder… niets! Geen donderslag bij heldere hemel, geen ‘we keken elkaar in de ogen en wisten dat het goed zat’. Nee, het was gewoon gezellig. En leuk. Zo leuk dat de date 24 uur duurde. Toen ik de volgende avond naar huis ging dacht ik: wow. Dat was best leuk. En bijzonder.

'Hebben jullie nu wat?', vraagt een vriendin aan me. Uuuhm, ja, dat weet ik eigenlijk niet. Dat heb ik nog niet durven vragen. ‘Wil jij een relatie met hem?’ Ja, dat wil ik wel. Maar ik ben als de dood om een zeurende, veeleisende vrouw te worden! 'Dat ben je toch niet als je gewoon aan hem vraagt hoe het zit?', zegt mijn vriendin. Tja… klopt. Maar ik ben als de dood dat hij nee zegt. 'Als hij dat al zegt, dan weet je dat in ieder geval. En dan kun je weer door.' Ik weet dat ze gelijk heeft. Maar toch heeft mijn angst om nee te horen nog even de overhand. 'Ja, ik vraag het hem wel. Over een tijdje…'

Datingmoe. Hoeveel dates moet ik nog hebben?

image

Het leek mij een heel goed idee. En ze zou het zelf vast ook wel leuk vinden. Een vriendin van een vriendin koppelen aan een man die ik ken. Beiden in de veertig, allebei fanatiek tennisser en – voor zover ik ze ken – dezelfde levensinstelling. Ik dacht dat zij zoiets wel kon waarderen. En dus gaf ik haar naam door aan de man. Hij reageerde direct: ‘ze is mijn type niet. Wat?? Hoe kun je dat nu zeggen afgaande op een foto?’, vroeg ik. Ja, daar had ik wel een punt. En dus stuurde hij haar een bericht. Dat ik dacht dat ze goed bij elkaar zouden passen. Of ze zin had in een drankje? Helaas kreeg hij nooit antwoord. Via mijn vriendin hoorde ik dat hij haar type niet was. Tot zover mijn koppel actie.

Ik wil een lange man. Punt.
Ik ben er nog steeds verbaasd over. Hoe kun je mensen nu meteen afschrijven op basis van een foto? Ja, ik weet het. Er moet aantrekkingskracht zijn. Mensen vallen op een bepaald type. Maar als je iemand nog nooit ontmoet hebt, niet weet hoe hij is, hoe hij praat, hoe hij doet, dan kun je daar toch helemaal niets over zeggen? Later hoorde ik dat de vrouw in kwestie de man had afgeschreven omdat ‘ie te klein was. ‘1 meter 72. Ik ben 1 meter 74!! riep ze uit. Ik ga echt niet met een dwerg rondlopen. Dat ziet er toch niet uit…’ Al mijn tegenwerpingen sloeg ze in de wind. Het maakte niet uit dat er genoeg koppels waren met veel lengteverschil die dolgelukkig waren. Zij wilde een lange man. Of ik niet een lange man wist?

Op deze man zal ik nooit vallen
Zucht. En het dan nog gek vinden dat je in de veertig bent en geen man hebt, schoot het door m’n hoofd. Gemeen, ja. Want, ook ik maak me hier soms schuldig aan. Op een datingsite bijvoorbeeld. Daar heb ik weleens een leuke mail van een man gekregen. We mailden wat heen en weer en toen kwam het moment dat de foto’s vrij werden gegeven. Oh neee, riep ik tegen mijn beeldscherm. Het zal vast een heel lieve man zijn, maar deze man is echt niet knap te noemen. Een beetje het type sociaal onhandig, nerd, dat zich niet goed weet te kleden. Nee, dit is niet iemand waar ik mee op date wil. En zo doe ik precies hetzelfde. Ik ben er niet trots op. Maar op deze man zal ik nooit vallen…

Waar blijft hij?
Daarentegen, de mannen op datingsites, waarvan ik denk, wow, hoeven ook niet perse bij mij  te passen omdat ze wel aan mijn wensenlijstje voldoen. Tussen de 30 en de 38 jaar oud, goede bos krullen, best knap, goede baan en, wat leuk, hij houdt ook van tennis! Stuk voor stuk geen garantie voor de liefde. Soms werd ik er een beetje radeloos van. Zoals Charlotte in de serie ‘Sex and the City’ ooit uitriep: ‘I have been dating since I was fitheen. I’m exhausted! Where is he?!’ Ik snap precies hoe ze zich voelde. Want ja: hoeveel dates moet ik nog hebben voordat ik eindelijk eens een man tegenkom waarbij het goed voelt en die bij me past?

Hij komt vanzelf
Ik heb het onderwerp maar even laten rusten. Heb lekker de aandacht op mezelf gericht en ben leuke dingen gaan doen met vriendinnen. Even niet meer onrustig profielen van mannen aanklikken. Of de kroeg afspeuren naar leuke exemplaren. Nee, laat het maar even. Maar, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Als ik op een zaterdagavond word gebeld of ik ook naar de kroeg kom, besluit ik te gaan. Ik heb een top avond. Met mezelf en vrienden en hun vrienden. Uren later fiets ik met een voldaan gevoel naar huis. Nee, ik heb geen idee wie er uiteindelijk goed bij mij zal passen. Maar ik voel het en weet het zeker: er is iemand. En in de tussentijd heb ik het prima naar mijn zin. Alleen.

Single? Misschien ben je wel liefdesbang!

Ik heb vanavond weer een date’, vertelt mijn vriendin licht trots. ‘Met wie??’, roep ik. ‘Ja, weer met Daan’. Oh. ‘Goh, leuk voor je’, zeg ik. Ik hoop dat het een beetje gemeend klinkt, want ik kan mijn teleurstelling niet verbergen. Waarom spreekt ze weer met die -sorry voor het woord- eikel af?? Een paar maanden geleden was mijn vriendin head over heels. Ze had een man ontmoet tijdens het uitgaan en binnen een paar weken was het dikke mik tussen die twee. Met haar hoofd in de wolken en tot over haar oren verliefd vertelde ze de grootste verhalen over deze Daan. Hij klonk te mooi om waar te zijn…

Het gaat te snel
En dat was hij ook. Want, weer een paar weken later wist deze man het ‘even niet meer’. Zat niet zo lekker in z’n vel. Werk, familie omstandigheden, alles zat even tegen. En daar kon hij mijn vriendin niet bij gebruiken. Hij kwam ook nog eens net uit een relatie en hij vond het allemaal erg snel gaan. Dat, terwijl hij diegene was die zo ‘snel’ ging. Hij nodigde mijn vriendin uit voor etentjes (en slaappartijtjes) bij hem thuis, smeerde broodjes voor haar, schreef lieve briefjes en belde haar constant. Mijn vriendin vond het allemaal wat te snel gaan, maar ja… het was zo leuk, dus waarom zou ze dat dan stoppen? Ja, waarom zou ze? Dit had zomaar de man van haar leven kunnen zijn.

Hop, van die roze wolk af
Helaas liep het anders. Waarom ze dan nu toch weer met hem af wil spreken is mij een raadsel. Toch begrijp ik het ergens wel. Ook ik heb weleens in deze situatie gezeten. Ben ook ingepakt door een leuke vent, we waren heel snel (voor mij iets te) intiem en veel bij elkaar, het was allemaal geweldig. En dan ineens, zonder aankondiging, was het over van zijn kant. Met een vage reden: ‘ik wil me niet binden, ik voel niet genoeg voor je, of (de geijkte) het ligt niet aan jou’, werd ik hop, zo van die roze wolk afgegooid. En, heel eerlijk, dat was niet de enige keer. Wat doen mijn vriendin en ik dat dit ons steeds gebeurt? Waarom trekken wij dit soort mannen aan? Of doen we er zelf keihard aan mee?

Liefdesbang? Wat?
Ik zag ineens het patroon toen ik het boek ‘Liefdesbang’ van Hannah Cuppens las. Liefdeswat? Ja, liefdesbang. Ik lees: ‘ben je vaak verliefd, maar wordt je liefde keer op keer niet beantwoord? Of ben je niet snel verliefd, maar val je, als dan een keer verliefd wordt voor de verkeerde? Of sla je op de vlucht als het op een echte relatie begint te lijken? Dan lijkt dat verdacht veel op symptomen van liefdesbang’, schrijft Hannah. Het is bijna eng hoe de voorbeelden die Cuppens noemt lijken op de verhalen van mij en mijn vriendin. Het is de man met bindingsangst die er alles voor doet om een vrouw voor zich te winnen. En juist de vrouw met verlatingsangst (ik, mijn vriendin!) staat hier helemaal voor open. De  man wil haar en verovert haar, waardoor zij zich open durft te stellen En zo zijn ze al heel snel intiem en gaan ze helemaal in elkaar op.

Naar jezelf kijken
Maar dan heeft de man met bindingsangst zijn doel bereikt. Zijn angst voor de liefde neemt het dan over. ‘Wil ik dit wel, houd ik wel van haar, de man gaat meer en meer twijfelen en duwt de vrouw van zich af.’ Hier reageert de vrouw met verlatingsangst op door de man zich juist naar haar toe te trekken. Hij mag haar niet verlaten! En zo is de cirkel rond. Het is bizar om het zo op papier te zien staan. Cuppens schrijft mijn verhaal en die van mijn vriendin. Het patroon dat ze beschrijft is ons patroon. We zijn vaak verliefd, maar die wordt keer op keer niet beantwoord. Gelukkig kunnen we daar iets aan doen. Door naar onszelf te kijken, en zelfs terug te gaan naar je jeugd, kun je stappen zetten om dit patroon te doorbreken. Ik ga dit boek cadeau doen aan mijn vriendin. Dat kan ze beter lezen dan op date te gaan met Daan.

Wat is het heerlijk om single te zijn

image

‘Ik moet nieuwe vriendinnen.’ Mijn vriendin kijkt me vragend aan. ‘Ja, vriendinnen van me zijn nu moeder en hebben geen tijd meer voor me. Ik bedoel: wie kan er nu nog met me mee de kroeg in?’ Ik houd een klaagzang over de veranderingen die het moederschap in mijn vriendschappen teweeg heeft gebracht. Ik ben er verre van blij mee. Mijn vriendin laat me uitrazen. Dan zegt ze: maar je kunt wel andere dingen met deze vriendinnen doen. Thee drinken, bijkletsen. Samen eten. Kijk naar wat je nog wel kunt in plaats van focussen op wat er niet meer is’. Hmm, goeie. Maar ik blijf het nog steeds niet zo leuk vinden.

‘Eerst viel het nog wel mee, was ik diegene die geen vriendje had’. Maar nu gaan ze trouwen en zelfs aan de kinderen. Nu hoor ik er echt niet meer bij!’ Mijn vriendin hoort me aan. Dan zegt ze: ‘misschien heb jij over een jaar wel een dikke vette relatie. En denk je soms: wat was het leuk om single te zijn! Ik schud mijn hoofd. Dat gaat echt niet gebeuren. ‘Nee, zegt mijn vriendin, dat kun je je nu niet voorstellen, maar dat gaat ooit weer komen. Echt! Dus: richt je op de positieve dingen van single zijn. Wat wil je allemaal doen nu je nog single bent?’

Als ik naar huis fiets merk ik dat ik een grote glimlach om mijn mond heb. Ze heeft gelijk! Ik ga alles uit het single zijn halen wat er te halen valt. En nog meer! Alleen op reis? Waarom niet? Ik hoef aan niemand te vragen of het uitkomt. Of over de bestemming te overleggen. Een cursus fotografie? Weekendje weg met een vriendin? Die dure laarzen kopen? Of die foute man in de kroeg zoenen. Waarom niet? Ik ben helemaal geïnspireerd door het goede advies van mijn vriendin. En we hebben afgesproken elkaar op de hoogte te houden van onze single acties. We maken er een soort competitie van.

Een paar weken later krijg ik een sms van mijn vriendin. Ze is op bezoek bij een vriendin in Londen. Ze schrijft: ‘wat is het heerlijk om vrijgezel te zijn. Nog geen minuut in Londen en ik heb een date met een Engelsman die al 12 jaar in Nederland woont!’ Vol ongeloof kijk ik naar mijn scherm. Waaat? Wat maakt ze allemaal mee daar?! Ik stuur direct terug dat ik alle verhalen wil horen als ze terug is. En dat het 1-0 voor haar is. Een dag later weer een sms: ‘het voordeel van single zijn: gekust kunnen worden op de trap van het vliegtuig door een aantrekkelijke man…’ Weer kan ik mijn ogen niet geloven. Hoe doet ze het?!

Ik voel me wel een beetje saai in vergelijking tot mijn vriendin. Naast mijn positieve mindset is er bij mij niet zoveel veranderd. Als ik het maar gewoon zeg dat ik me een beetje saai voel vergeleken bij haar, drukt ze dat meteen de kop in. ‘Jij bent nooit saai. Met of zonder mannenverhalen’. Dan krijg ik een super lief Whatsappje van haar voor het slapen gaan: ‘slaap lekker leuke single!’ Vriendinnen zijn zo belangrijk en onmisbaar in het leven van een (single) vrouw! Toch mag er wel wat actie komen op liefdesgebied. Want mijn bijdrage aan de onderlinge competitie is nog niet echt om over naar huis te schrijven. 

Mijn vriendin zit ondertussen namelijk niet stil. Ze is nu eigenlijk met drie (DRIE!) verschillende mannen aan het daten. Dat vindt ze zelf  ook teveel van het goede, maar het loopt nu even zo. Die avond ga ik spontaan nog even de stad in. Ik kom een oude vriend tegen en ontmoet een vriend van hem. Die blijkt wel erg leuk en na een paar drankjes staan we – heel ordinair – alsof we 16 zijn op de dansvloer te zoenen. 3-1 !!! stuur ik de volgende dag naar mijn vriendin. Ze heeft helemaal gelijk: het is heerlijk om single te zijn!

Spoedcursus flirten doe je zo

image

Oh daar staat hij. Die ene leuke man waar ik vorige keer even mee gepraat heb. Ik had hem hier helemaal niet verwacht. Oh jee, ik durf hem niet aan te kijken. Ineens ben ik me er heel bewust van hoe ik daar sta. Nou ja, staan, ik loop een beetje heen en weer. Doe alsof ik iemand zoek. Wat doe ik hier eigenlijk? Weg hier. Alles beter dan hier blijven en me geen houding weten te geven. Snel loop ik naar buiten. Jeetje. Ik had hem daar echt niet verwacht. Waarom heb ik niets tegen hem gezegd? Wat stom! Gemiste kans.

Aardig tegen veilige mannen
Dit is echt typisch iets voor mij. Zodra ik iemand leuk vind, weet ik niet wat ik moet doen als ik hem tegenkom. Doe ik super leuk en aardig tegen andere mannen, want die zijn ‘veilig’. En de man in kwestie krijgt niet eens een glimlach. Of een blik. Mijn signalen zijn precies het tegenovergestelde van wat ik wil uitzenden. Damn! En het dan gek vinden dat er nooit wat gebeurt! Of dat de mannen waar ik niet zoveel interesse in heb achter me aan komen. Heel raar… 

Lees verder

Single vrouwen. Doen we iets verkeerd?

image

‘Ik zit nu alweer dagen met Steven in mijn hoofd’. Een vriendin aan de telefoon. Ze is aan het daten met een veertig jarige man, met kind. ‘Hij heeft alweer een tijdje niets laten horen’. Waardoor ze de hele dag haar telefoon aan het checken is. Heeft hij wat gestuurd? Wanneer was hij voor het laatst online? En waarom heeft hij dan nog niet gereageerd? Relaxed is anders… ‘Sorry, begin ik, maar dit gaat niets worden, anders had hij wel meer moeite gedaan. Alle keren dat het bij mij zo ging is het nooit wat geworden’. En dat weet mijn vriendin eigenlijk zelf ook wel. Als ze eerlijk is weet ze dat deze man niet bij haar past. Maar het had zo leuk kunnen zijn. Waarom wil het steeds maar niet lukken?

Ooit komt snel dichtbij
Dat is een vraag die mij en mijn single vriendinnen bezighoudt. We zijn begin dertig en de mensen om ons heen zijn gesetteld en krijgen kinderen. Best confronterend, hoor, steeds weer een geboortekaartje in de bus. Niet dat ik nu kinderen wil. Maar ooit misschien wel. En ooit kan ook niet meer zolang uitgesteld worden. Keer op keer horen we elkaars dateverhalen aan, die uiteindelijk weer eindigen in een desillusie of een gebroken hart. De redenen waarom het niet lukte zijn divers: ‘Ik voelde gewoon niets’, of ‘het ging hem alleen maar om de seks’, of (de meest pijnlijke) ‘hij wilde niet’.

Lees verder

ETCETERA theme by Hrrrthrrr